لربه وقيامه بين يديه ، زاجراً له عن المعاصي ومانعاً له عن أنواع الفساد » « 1 » . « علّت وجوب و تشريع نماز اين است كه نماز ، اقرار به ربوبيّت خداوند ، نفى شريك و مانند و همتا از او ، قيام ذليلانه و متواضعانه و توام با خضوع در محضر او ، و اعتراف به گناه و طلب آمرزش گناهان گذشته از او است . نماز ، گذاشتن صورت در هر روز بر روى خاك است براى تعظيم خداوند و براى اينكه انسان هميشه به ياد او باشد ، فراموش نكند ، نا سپاسى نورزد ، خاشع و ذليل و متمايل به او باشد و زيادت در دين و دنيا را از او بخواهد . نماز مداومت شبانه روز ياد خداوند است تا بنده ، مولا ، مدبّر و خالق خود را فراموش نكند و به كفران و طغيان و سركشى كشانده نشود و هميشه به ياد او و در محضر او باشد تا او را از گناهان و از انواع فساد ، باز دارد . » برپا داشتن نماز در هر حال در حالات استثنايى ( مانند جنگ ) لازم است كه ذكر خدا بگوييم ، امّا در حالت آرامش ، اقامهء نماز واجب است نه فقط ذكر خدا ، و اين دو فرق زيادى دارند زيرا اقامه و برپا داشتن نماز به معناى انجام دادن نماز با همهء شرايط آن مىباشد ، در حالى كه ذكر خدا در هر حال ، در حال ايستاده يا نشسته يا خوابيده هم امكان دارد . باهم كلام خداوند را بخوانيم : ( فَإِذَا قَضَيْتُمُ الصَّلَاةَ فَاذْكُرُوا اللَّهَ قِيَاماً وَقُعُوداً وَعَلَى جُنُوبِكُمْ فَإِذَا اطْمَأْنَنتُمْ فَأَقِيمُوا الصَّلَاةَ إِنَّ الصَّلَاةَ كَانَتْ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ كِتَاباً مَوْقُوتاً ) « 2 » . « و هنگاميكه نماز را به پايان رسانديد ، خدا را ياد كنيد ، ايساتده و نشسته و در حالى كه به پهلو خوابيده‌ايد و هرگاه آرامش يافتيد ( و حالت ترس زايل گشت ) ، نماز

--> ( 1 ) - وسائل الشيعه ، ج 3 ، كتاب الصلاة ، باب 1 ، ابواب اعداد الفرائض ونوافلها ، ص 4 ، حديث 7 . ( 2 ) - سورهء نساء ، آيهء 103 .